* บอกเธอได้ว่าทุกอย่างจบลงแล้ว
และเดินหนีจากความเจ็บปวดนี้ได้คงดี
ชีวิตฉันเหมือนรถไฟเหาะพัง ๆ
แต่คงจะต้องโทษฉันคนเดียวนี่ละ
ลงจากม้าหมุนนี้ไม่ได้สักที
พาหมุนวนมันอยู่อย่างนี้
ฉันพยายามแล้วนะ แต่ก็ชะลอม้าหมุนนี้ลงไม่ไหว
ลงจากรอบนี้ไม่ได้สักที
ลงไม่ได้เลย
พยายามแล้วก็ลงเอยแบบนี้ทุกครั้ง
ลงจากรอบนี้ไม่ได้สักที
รู้สึกเหมือนเป็นผู้ใหญ่แล้วแท้ ๆ แต่ความกังวลก็ยังไม่หายไป
ในแต่ละวันที่ซ้ำซาก จะม้าหมุนหรือกรงล้อก็ไม่ต่างกัน
ถามไปก็ไร้คำตอบใด วิ่งวนอยู่ในเขาวงกต
ใคร ๆ ก็ทำทีไม่รู้สึกรู้สาแล้วหัวเราะหน้าตาเฉยทั้งนั้น
*
หมุนขึ้น หมุนลง
วนไปวนมา
พังทลายไม่เป็นชิ้นเป็นอัน
แต่ก็ยังถูกผูกติดกับผืนดิน
ในวังวนที่ไม่อาจหยุดลง
หัวใจที่ยังเป็นเด็กเปล่งเสียงบอก
แม่จ๋า หนูเล่นจนพอใจแล้ว
พาหนูออกไปที
เตียงนอนคือโลงศพฉัน
บางทีโลกนี้อาจเป็นคาเฟอีนระดับมหึมา
เอาชีวิตไปทิ้งที่เธอทุกวัน
ความฝันมันปิดลงไม่ได้เหรอ
เต้นรำมันอยู่อย่างนั้น
ฉันคิดแล้ว คิดอีก คิดแล้ว คิดอีก
คิดว่าเลิกคิดสักที
หมุนแล้วหมุนอีก มีความสุขไหม
ยิ้มไว้ให้มันจบรอบละ
